Narracja 

Jeden z podstawowych trybów dyskursu historycznego. Z antropologicznego punktu widzenia narracja jest trybem organizującym percepcję rzeczywistości i pozwalającym na scalenie doświadczeń. Wedle narratywistów nie sposób ani poznać czegokolwiek, ani ustanowić własnej tożsamości, nie opowiadając historii. Wedle historyków, kładących nacisk na narracyjny wymiar dyskursu historiograficznego, narracja nie jest sprawozdaniem z tego, co się zdarzyło, lecz nadaje sens faktom, czyli je interpretuje. Narracja jest od interpretacji nieodłączna, gdyż obydwie zakładają perspektywiczność opisu. 

Tropologia

Według Haydena White’a to system tropów retorycznych (tzw. „głębia form strukturalnych”) rządzący narracją historyczną. Każdy z czterech podstawowych tropów – metafora, metonimia, synekdocha i ironia – inaczej ustala relacje między częścią a całością, i dlatego odpowiada („prefiguruje”) za inny rodzaj historiograficznej opowieści i inny rodzaj ideologii.

Reklamy

Teoria Franka Ankersmita

W swoim dziele, Narative Logic, z 1983 roku Ankersmit rozpisywał rozbieżności między opisem a narracją/reprezentacją. Narracje historyczne są interpretacjami przeszłości, a nie rejestracją (opisem) faktów minionych, co oznacza, że przeszłość niezinterpretowana nie może stać się materiałem „historycznych narracji”, choć może być przedmiotem „badań historycznych”. Dyskusje na temat przeszłości są w gruncie rzeczy tym, co się o przeszłości mówi. Skoro fakty są niedostępne historycznej reprezentacji, to powinna ona zrezygnować z roszczeń do prawdy. Anersmit sformułował teorię doświadczenia. Doświadczenie poprzedza podział na sferę podmiotu i przedmiotu, pozwala historykowi zakorzenić się w świecie historycznym jako świecie własnych znaczeń. Narracja, reprezentacja i doświadczenie są więc ściśle ze sobą powiązane. 

New Historicism

Na szkołę New Historicism wpływ miała filozofia Nietzschego, a zawłaszcza projekt genealogiczny, który jako badanie historyczne warunkuje pojawianie się sądów wartościujących, tzn. historyczno-kulturowe warunki produkcji sensu. Nietzsche podkreślał, że sądy i wartości, jakie wyznajemy, są zdeterminowane kulturowo i historycznie i chcąc je badać, musimy przede wszystkim analizować warunki ich powstawania oraz język, w którym zostały sformułowane. Język jako fakt społeczny nie odbija rzeczywistości, lecz nadaje jej sens. Fakty same w sobie są pozbawione sensu i dopiero języka postać wprowadza je w obszar naszej kultury. Badanie historii jest więc skuteczne tylko wtedy, gdy jest badanie języka, jakiego używano, aby nadać rzeczywistości sensu, a więc także ideologii obecnej w języku. Celem badaczy z nurtu New Histroricism stało się „skonstruowanie całej kultury jako dziedziny badań literackich, jako tekstu, który musi wciąż od nowa podlegać interpretacji”. 

Relacja między historią a tekstem – New Historicism

Historyczność tekstowa to kształt kulturowy, społecznie utrwalenie wszelkich sposób pisania, nie tylko tekstów badanych przez krytyków, lecz także tekstów, za pomocą których je badamy. Tekstualność historii zakłada, że nie ma żadnego dostępu o pełnej i autentycznej przeszłości. Ponadto tekstualne ślady, które zostawia społeczeństwo, same podlegają tekstualnej mediacji, gdy się je konstruuje pod postacią „dokumentów”, na podstawie których historycy tworzą własne teksty („historie”).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.