dla studenta,  historia języka polskiego

Pochodzenie samogłoski “e” w polszczyźnie

Samogłoska “e” we współczesnym języku polskim może pochodzić z bardzo wielu źródeł. Czasami jej obecność uzasadniona jest rozwojem historycznym danej głoski, a czasami wynika z zapożyczenia wyrazu z języka obcego. Na przykładach omawiamy możliwe źródła samogłoski “e” w polszczyźnie.

Poniższy plik zawiera kompletny opis rozwoju polskiej ortografii. Pobierz notatkę w formacie pdf:

Pochodzenie samogłoski e w polszczyźnie.pdf

Jeżeli cokolwiek z pliku wzbudza Twoje wątpliwości lub jest kwestia, której – mimo opisu – nie rozumiesz, zadaj pytanie w komentarzu. Odpowiemy maksymalnie w ciągu 24 godzin.

Pochodzenie samogłoski “e” – źródła

Obecność samogłoski “e” w wyrazie może być między innymi skutkiem:

  • zapożyczenia wyrazu z języka obcego i przejęcia tej głoski do własnego języka,
  • rozwoju sontantu l’ miękkiego,
  • z kontrakcji (ściągnięcia dwu samogłosek),
  • z jać (głoski, która już wyginęła, a która pochodzić mogła na przykład z przegłosu),
  • wokalizacji jeru mocnego,
  • analogicznego “e” ruchomego,
  • nieumotywowanej historycznie alternacji,
  • rozwoju sonantu l twardego (po tylnojęzykowej),
  • historycznego przejścia grup -ir, -yr w -er.

Pochodzenie samogłoski “e” w języku polskim – notatka

Bibliografia:

K. Długosz-Kurczabowa, S. Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Warszawa 2001.

2 komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.