Poniższy artykuł opracowany został na podstawie materiałów naukowych, z których głównym źródłem bibliograficznym jest pozycja Wykłady ze stylistyki Doroty Zdunkiewicz-Jedynak. Opracowanie to jest podręcznym wyborem autora – po więcej informacji odsyłam czytelników do tekstu oryginalnego (bezpośrednie źródło podaję pod artykułem). 

Jeżeli uważasz, że artykuł narusza prawo autorskie, skontaktuj się z nami!

 Funkcje stylu naukowego

  • poznawcza – niezbędny do zdobywania nowej wiedzy,
  • informacyjna – przekazywanie nowej wiedzy członkom danej społeczności naukowe i na jej zewnątrz,
  • kumulacyjna – kumulowanie wiedzy i przechowywanie jej z pokolenia na pokolenie.

Odmiany polszczyzny naukowej

  • teoretyczna – używają jej specjaliści danej dziedziny wiedzy w procesie poznawczo-komunikacyjnym; każda dyscyplina nauki tworzy przy tym własną terminologię,
  • dydaktyczna – do porozumiewania się specjalistów z adeptami danej dyscypliny naukowej,
  • praktyczna – realizowana w procesie wdrażania osiągnięć naukowych,
  • popularnonaukowa – obsługuje sferę kontaktu: specjalista-niespecjalista (zlokalizowana blisko stylu publicystycznego i artystycznego).

Cechy stylu naukowego 

  • abstrakcyjność (np. moduł, figuratywność, współczynnik),
  • ścisłość,
  • obiektywizm,
  • internacjonalność (np. ekologia, modulator, kinetyka),
  • obecność specjalistycznych terminów,
  • logiczność – widoczna głównie w segmentacji tekstu,
  • zdania wielokrotnie złożone i zdania pojedyncze rozwinięte,
  • obiektywizm.

Formy wypowiedzi w tekście naukowym

  • streszczenie,
  • cytowanie,
  • definiowanie,
  • porównywanie.

Bibliografia:

Reklamy

D. Zdunkiewicz-Jedynak, Wykłady ze stylistyki, Warszawa 2008, s. 127-141.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.